Öfke genellikle yerilir, akıllılığın bir dışavurumu olarak soğukkanlılık yüceltilir… Aklıselim, sükunet ve sabır öğüdünde bulunulur… Öfkeyle kalkan zarara oturur denir…

“Soylu ve vahşi” başlıklı bir önceki makalem üzerine kimi soru, itiraz ve eleştirileri duyar gibiyim. Sınıfsız ama ilkel ve tarihsel

Sanatı ve kişiliğiyle beni en çok etkileyen romancılarımızdan Sabahattin Ali’yi bu yazıdaki konuk edindim. Onu roman ve hikayecilerimizden ayıran bazı

İçine girdiğimiz seçim süreci, Batı güdümlü iki ittifak blokuna kilitlenip Türk halkını “kırk katır” ya da “kırk satır”dan birini seçmeye

Ali Babacan’ın Türk kimliğinin Anayasa’dan çıkartılmasını savunan neoliberal, tarikatçı aymazlığı karşısında, ulusal dil, kültür ve kimlik sorununa daha tarihsel bir

Ucube bir ruh, bir hayalet dolaşıyor bu ülkenin üstünde; medyasında, çarşı-pazarında, üniversitesinde, siyaset maydanı ve sanat-edebiyat dünyasında. Siz buna ister

İçinden geçtiğimiz büyük kırılmalar, dönüşümler, alçalışlar sürecinin en çarpıcı olgularından biri kişiliklerdeki kirlenme ve çürümedir. Fırıldaklık, yalakalık neredeyse günlük siyasetin

Roussau’nun 300. doğum yıldönümü nedeniyle 2012 yılında yazdığım bu makaleyi ne yazık ki, dar bir çevrede okunması dışında, o günlerde

Spinoza’nın muhteşem derinlik ve kuşatıcılıktaki kitabı Etika’yı, 1990’ların başında okudum. Geometrik yöntemindeki bütün mekanikliğine, görünüştaki matematiksel ve kuru anlatımına karşın,

Son günlerde sanat-edebiyat dünyasında tartışılan intihal, “Roman sanatı ve Türk romanında vasatlaşma” konulu bu ikinci bölümün ortasına düştü. Konumun bütünlüğü

Türk romanındaki sığlaşma, çoraklaşma ve vasatlaşma, yadsınması olanaksız çok acı bir gerçeğimiz. Kendi ruhsal-düşünsel dünyamda düş gücünü, toplumsal ideallerin yeşertildiği

Ömer Seyfettin’in, Balkanlardaki iki yıllık ateş içinde yoğrulmuş deneyimleri, onun, daha 1911’de Osmanlının Rumeli’yi artık kaybettiğini ve burada Bulgar, Sırp,

Bugün Türkiye’de karşıdevrimci mafya ve tarikat sisteminin yarattığı derin ahlaki, siyasal çürüme ve ekonomik çöküntü karşısında biricik çözüm olarak, Altı

Yaklaşık elli yıllık arkadaşım, yoldaşım, “amca oğlu”m Kamil Dede‘yi yitirmenin sarsıntılı derin üzüntüsü içindeyim… Bazen sert tartışmalar yaptığımız, kavga ettiğimiz,

Ali Şimşek‘in saptamalarıyla, 1980 sonrası dönemde kendini göstermeye başlayan ama gerçek biçimlerini 1990‘larda alacak olan, küreselci postmodern ve popüler kültürün

Türkiye’de mizah ve espri kültürü en silik, en düzeysiz ve sığ dönemini yaşıyor. Oysa toplumun yaşadığı bunca drametik olaylar tablosunda

Mafyatik ve tarikatçı yapıların, siyasal iktidarla derin ilişkiler içinde cirit attığı, siyasal İslamcıların Atatürkçü çağdaş ulusal/milli irade ve kurumları, ulusal

İHVANCI HAYALLERİN “ŞAHLANDIRAN” CAZİBESİ! Uygarlık yaratmak ya da sönen, çöken bir uygarlığı yeniden canlandırıp “şaha kaldırmak”, öyle, keyfi kurgu ve

Son günlerde, Siyasal İslamcılar ve iktidar mevzilerinden peşpeşe gelen, karşıdevrimci stratejinin yeni hamlelerine tanık oluyoruz. Ayasofya’yla ilgili 1934 kararlarının sahibi

AKP iktidarıyla devleti ele geçiren karşıdevrim güçlerinin küresel emperyalizm güdümlü mafya ve tarikatlar ağı olduğunu başından beri vurguladık. Böyle bir

Maddenin ve yaşamın en küçük birimleri foton ve elektronların “dolanıklık” ve “tünelleme” olarak ifade edilen, bir türlü tam belirlenemeyen şaşırtıcı,

Çağdaş her aydının, her devrimcinin çağının en ileri ve en yetkin bilimsel bilgisine sahip olması, buna ulaşmayı öncelikli amaç edinmesi,

Zihin tembeli sıradan okuyucunun şu yakınmalı bahanesini sık sık duyarız: “Bu iş güç yoğunluğu, koşturmaca, binbir dert içinde 500, 600

Mahir Ünal’ın o sözleri yeterince tartışıldı, eleştirildi. Yapılan haklı eleştiriler, günlük Cumhuriyetçi duruşun duygu ve tepkilerini bir ölçüde yansıtıyor kuşkusuz.