Bundan üç yıl önceki bir yazımda günümüzde bilgi konusu ile ilgili şunları yazmıştım: “’İletişim çağı’ masalı ile insanlık, karadelik gibi

Homerros’un büyük eseri İlyada’yı okuyanlar bilir. Truva Kralı Priamos’un kızı Kasandra, Apollon tapınağında kahin, yani bilicidir. Gelecekte olacaklardan haber verir.

Bu son savaşta bütün olgular gösterdi ki, İran’ın ABD/İsrail’e karşı savaşı sadece kendi ulusu ve vatanı için bir savaş değildir.

Türk solunda kuramsal bilgi düzeyi geriledikçe, hazır ezberleri, şablonları tekrar eden eğilim beklenenden de hızlı yükseliyor ve etkili oluyor. 60‘lardan

Türk köylüsünün, Türk halkının devrimci enerjisini harekete geçirmenin biricik yolu, Gökalp ve Seyfettin‘in Genç Kalemler‘de, Akçura, Yurdakül ve Hüseyinzade Ali’lerin

Bugünkü devrim ve karşıdevrim etkenlerini çok yönlü dikkate aldığımızda, Türk Devriminin sadece ulusal, toplumsal, aydınlanmacı-bilimsel değil, aynı zamanda en az

Başlığa koyduğum veciz niteliğindeki söz, devrimci tiyatronun ve estetiğin büyük kuramcısı Bertolt Brecht’a aittir. Bu sözdeki “bilen” ve “yarım bilen”,

Sol ve sağ çevrelerde çok tartışılan, solda mı, sağda mı olduğu bir türlü paylaşılamayan, bir entelektüel, aydın olarak Cemil Meriç

5) 68’li yıllardaki tartışmaları anımsıyorum: Marksizmi, proleter devrimciliği yeni yeni öğrenmeye çalışan bizler, su katılmamış, püri pak, saf devrimci olma

“Irmağın denize doğru akması kaynağına bağlılığındandır” diye anlamı derin bir veciz söz vardır. Aslında tarihsel ve toplumsal gelişmenin bütün biçimleri,

Emperyalist Batı uygarlığının geri dönüşsüz bir çürüme ve çöküş yaşadığına ilişkin düşüncemize hâlâ kuşkuyla bakan okurlar için, işte çok daha

Geçtiğimiz günlerde, çoğu TKP‘li ve ona yakın sosyalist ve yurtsever aydınların imzasıyla, “Cumhuriyetçi aydınların” ortak açıklaması olarak “Ülkemizin uçurumdan yuvarlanmasına

Kimin omurgalı kimin omurgasız, kimin dünkü ilkeli, ideolojik duruşunda tutarlı olup olmadığını kestirmek pek kolay olmuyor günümüzde. Dün, bu ırmak

Önceki bölümle ilgili bir okur dostumun, “endazeyi şaşırdığım”, kötü romanı çöpe atarken “Türk edebiyatının bütününü çöpe attığım” eleştirisini yaptı. Yazı,

Eğri oturup doğru konuşalım. Türk romanının, genel olarak, bir değer ve anlam yitimi ve dokusal bozulum yaşamaya devam ettiğini, vasatlık

Birinci bölümde, Lenin’in 20. yüzyılın başında “çürüyen ve asalak” karakterini vurguladığı kapitalist emperyalist Batı uygarlığının sadece ekonomik ve siyasal değil,

Geçtiğimiz günlerde Kırmızı Kedi Yayınları’ndan, konusu günümüzdeki TKP olan “Cumhuriyet ve Komünistler” kitabına, bulunduğum yerdeki kitabevlerinde olmadığı için henüz ulaşamadım.

Mayıs 2020’de yayınlanan bu makale, 19 Mart yargı darbesinden sonra gelişen süreci değerlendiren ve sonuçlar çıkaran üçlü bir yazı dizisinin

İktidar ve muhalefet, “turpun büyüğü”nü üretme ve sahip olma konusunda kıyasıya bir yarış içinde. Şimdilik, kim ne derse desin, yarışı

Tam da “umudun toplumsal temelleri”, “umudun enerjisi”, “umudun ekonomi politiği” vb içerikli bir yazıya başlamışken, birden sanki dalga geçercesine masamın

Abdullah Öcalan’ın, PKK’nın kendini feshetmesi ve silah bırakması çağrısı, aslında kamuoyu algısı açısından “yeni bir dönemin başlangıcı” gibi yorumlansa de,

Dışarıdan ve içeriden Cumhuriyetin yıkımına son noktayı koyma fesadına ve ihanetine karşı, Türk halkı son sözünü söylemedi daha. Üstelik, büyük

Bilginin özüne değil söyleniş biçimine, “ne”ye değil “nasıl”a, içeriğe değil biçime, görünüşe, gösterişe odaklanmış bir sözde “iletişim çağı”ndayız. “Sözde” diyorum,

Aşağıdaki makaleyi, bir grup sanatçı arkadaşla yaptığımız tartışma bağlamında yaklaşık sekiz yıl önce yazmıştım. Buradaki düşüncem ya da savım o