Ana Sayfa Arama Video Yazarlar
Üyelik
Üye Girişi
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Sosyal Medya
Uygulamamızı İndir
Haldun Taner
Haldun Taner

Sahipsizliğin Sonu

“Açıkgözleri jandarma yazıyorlar” diye bir söz vardır halk dilimizde. Alman makamları da sonunda bizim oradaki işçilerin zekâsını kabul etmiş olmalılar ki, son günlerde Türkleri polis yazmaya başlamışlar. Alman, enine boyuna düşünüp taşınmadan, her seçeneği bir bir gözden geçirmeden, sakıncasını, yararını tartıp biçmeden, durduğu yerde böyle bir işe girişmez, vardır elbet bir hikmeti. 

Bizim oradaki işçilerimiz bugüne kadar daha çok fizik güçleri, fazla mesai yapıp para biriktirme hevesleri, bir de kavgacılıkları, yüreklilikleri ile tanınıyorlardı. Hatta bu son iki nitelikleri bazen bazen değil de daha çok kadın, kıskançlık ve benzeri vesilelerle göstermeleri, Alman makamlarını ne zamandır koyu koyu düşündürmekte idi. Şimdi bu kabına sığmayan delikanlı enerjiyi, düzen bozucu kavgalardan, cinayetlerden alıp kanun yolunda meşru bir vuruşkanlığa kanalize etmek, hiç de fena akıl olmasa gerek. 

Zaten, bunun benzeri Amerika‘da denenmiş ve çok iyi sonuç vermişti. Amerika, oradaki yabancı unsurlar içinden alınan savaşçı gençlerin, en çok polis örgütünde yararlı olabildiklerinin canlı bir örneğidir. Orada polislerin çoğu ve en başarılılarının İrlanda, İtalya, Afrika, İskoçya ve İskandinavya kaynaklı olanlardan çıkışı bir rastlantı olmasa gerektir. 

Düzen bozucu kefeden eksiltilen bu güçler, şimdi düzen koruyucu kefeye eklenerek bir taşla iki kuş vurulmuş oluyor. 

Almanya‘daki Türkler işten kaçmaz. Hatta tam tersine fazla mesaiden çok hoşlanır. İş ki, sonunda DM olsun. Şimdi Alman polis örgütündeki en ağır, en rizikolu işlerde de seve seve çalışır, hatta gönüllü olarak buna talip bile olurlar. 

Bu yeni alanın sevgili işçilerimize sade maddî değil, psikolojik bakımdan da büyük yarar sağlayacağı ortadadır. 

Bugüne kadar gerek dilbilgisi yetersizliğinden, gerek kendilerininkinden daha gelişmiş bir toplumun içinde bocalayıştan gelen uyuşumsuzluk ve dolayısıyla aşağılık komplekslerinin yerini, şimdi oradaki devlet gücünün paralelinde, saygın ve sözü geçer bir görevde çalışıp düzen koruyuculuğu yapmanın üstünlük duygusu alacaktır. Para uğruna elin gâvurunun eciri olmaktan yakınan onurlar, şimdi yine para uğruna yine aynı elin gâvurunun bekçisi olmaktan övünç bile duyabileceklerdir. Toplum hizmetleri bakımından çöpçülük yapıp kentin pisliğini toplamakla, polislik edip hırsızları, katilleri, serserileri toplamak arasında fark yoksa da bunu yukarıda da söylediğimiz gibi, zaten aşağılık kompleksi içindeki bir işçiye anlatmak her zaman kolay olmaz. Varsın polis de olsunlar. Hem bakarsınız polise Alman Türkler içinde bu alanda çok ilerleyenler pratik zekâları ile Alman meslektaşlarını geride bırakırlar ve hatta bir gün Türkiye‘deki polis örgütünü ıslah etmek için uzman olarak getirilecek elemanlar bile çıkabilir. Bekleyelim ve görelim. 

Türkleri polis yazma girişimi oradaki işçilerimizi Almanlaştırma politikasının sadece bir safhası. Almanların oradaki nüfus azalması karşısında özellikle Türk işçilerinin çocuklarını Almanlaştırmaya yönelik bazı kolaylıklar sağladıkları da gelen haberler arasındadır. 

Almanların yetişkin Türk işçilerinden çok, onların orada doğup büyümüş çocuklarına nişan alan bu Almanlaştırma politikasına ise hiç şaşmamalı. Yetişkin yaştaki işçiler yurttan oraya gittiklerinden beri dil zorluğu, uyuşum zorluğu çekmekte, ayrıca bir ayakları yurtta olduğu için her yıl Türkiye‘ye milyarlara yakın para göndermekte ve çoğunluk itibarıyla günün birinde şişkin cüzdanla yurda dönüp orada patron olacakları bir iş kurmayı tasarlamaktadırlar. Buna karşın onların Almanya‘da doğup büyüyen, bir kısmının anası da Alman olan çocukları, Almanca‘yı Almanlar kadar iyi konuşmakta, o toplumun düzenine, gelenek ve göreneklerine göz açtıkları için de oraya çok rahat uymaktadırlar. Gittikleri okullarda Alman arkadaşlarından daha başarılı olduklarını bizzat görmüş ve Alman öğretmenlerinden duymuştum. Alman makamlarının şimdi ekonomilerinin âcil ihtiyacı olan taze kanı zaten bu işe hazır ve elverişli yetiştirilmiş Türk çocukları ve delikanlılarından sağlamaya kalkışmaları doğaldır. Türkiye‘ye oldukça yabancı büyüyen bu çocuklara, on sekiz yaşından sonra kolaylıkla Alman uyrukluğuna geçme olanakları şimdiden sağlanmaya başlamış bile. 

Almanya‘nın çeşitli eyalet başbakanlarının, Türk çocuklarının Alman uyrukluğuna geçme hallerinde önlerine hiçbir engel çıkartılmaması için önlemler aldıkları, hatta Kuzey Vestfalya Eyalet Meclisi‘nin bu konuda bir yasa tasarısı bile hazırladığı gelen haberler arasındadır. Bu tasarı daha önce Alman uyruğu olmakla ilgili eski yasayı değiştirip oradaki çeşitli engelleri ortadan kaldırmaktadır. 

Bu durumda gerek yetişkin işçilerden isteyenlerin, ama daha çok zaten bu işe teşne olan gençlerin çoğunun, öbek öbek Alman uyruğu olma kuyruğuna gireceklerini tahmin etmek pek de kâhinlik sayılmaz. 

Ne demeli? Alan razı, veren razı. Biz onların onurunu, çıkarını, geleceğini benimseyip ne önlemler aldık, onların dertleri, ihtiyaçları ile ne kadar ilgilendik ki, şimdi şunu yapın bunu yapmayın diye onlara karışabilmek yüzünü kendimizde bulalım. Onlar da işte şimdi kendi akılcağızları ile kendi göbeklerini kendileri kesmeye kalkar, kendi yazgılarını kendi kararları ile saptar, yurt sevgisinden çok mark sevgisine ağırlık veren kararlar alırlarsa, bunun suçu yalnız kendilerinin mi olur? 

Atatürk, “Ne mutlu Türküm” diyene derken, bu mutlu Türklüğün maddî ve manevî gerekçelerini de yaratmış bulunuyordu. Bu gerekçeleri elbirliği ile yeniden yaratamazsak, beyin göçü ile başlayıp, kol göçü ile süren bu kaçışı önlemek imkânsızlaşacaktır. 

Biz hâlâ birbirimizle boğuşup duralım. Eloğlu atı almış Üsküdar‘ı geçiyor. 

Hem de bizim öz atımızla… 

16 Eylül 1979 

Haldun Taner

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER