Günün Masalı: 26 Ocak; Fırtına

Seydi Ali Reis, 16. yüzyılda yaşamış bir denizcimiz. Başından bir sürü serüven geçmiş, bu serüvenlerini bir gezgin olarak kaleme almıştır. Okuyacağınız öykü onun Hindistan‘dan yola çıkıp İstanbul’a gelişini anlatan kitabındandır: 

Günlerden bir gün, ‘Tanrı yardımcımız olsun!’ diyerek Hint Denizi‘ne açıldık. Rüzgâr güzel estiğinden Yemen‘e doğru yol alıyorduk. Birkaç gün geçtikten sonra iyice açılmıştık. Biz açık denizdeyken Fil Fırtınası dedikleri fırtına çıktı. Yelkenlerden hiçbirini açmaya olanak yoktu. Küreklerle yola koyulduk. 

Rüzgâr göz açtırmıyordu. Akdeniz‘deki fırtınalar bunun yanında hiç kalır. Dalgalar sıradağlar gibi yüksekti. Geceyi gündüzden ayırt edemiyorduk. Fırtına on gün kadar sürdü. Bir gün bile durgunluk göstermedi. Denizde iki gemi büyüklüğünde, hatta daha da büyük balıklar gördük. Kılavuzlarımız: 

–Dokunmazlar, korkmayın, diyerek yüreklerimize su serpti. 

Daha sonra deniz kabardı. Buralarda bu gel git olayına çok rastlandığı için denizin kabarmasının etkisiyle Cekit Körfezi‘ne yaklaştık. Orada deniz aygırları, büyük yılanlar, dev kaplumbağalar, ahtapotlar gördük. Denizin rengi değişip beyaza döndü. Kılavuzlarımız: 

–Girdap, diye bağrışmaya başladılar. Ardından: 

–Aman buradan kaçalım, dediler. 

Bunlara düşen gemilerin kurtulamadıklarını yazar deniz kitapları. Yelkenleri bağlayıp olduğumuz yerde çabalayarak denizin çekilmesini bekledik. Sonunda deniz çekilmesi gerçekleşti. Yelkenleri açıp oradan uzaklaştık. 

Rüzgâr yeniden arttı. Gemilerin dümenleri kullanılmaz oldu. Dümene ipler takıp ikişer ipte dörder kişiden sekiz kişi dümeni güçlükle çevirebiliyorduk. Güvertede durmak şöyle dursun, baştan kıç tarafa gidemiyorduk. Fırtınanın uğultusundan direklerin gıcırdamasının çıkardığı gürültüden laf anlaşılmıyordu. Tayfalar, kulaktan kulağa bağrışarak haberleşiyordu. Kıyamet günü gibi bir gündü o gün. 

Sonunda zorlukla Kücerat‘a vardık. Ama neresinde olduğumuzu bilmiyorduk. Kılavuzlar birden: 

–Önümüzde kayalıklar var, gözünüzü dört açın! diye bağırdılar. Hemen demir attık. Ama gemi batacak hale gelmişti. Kürekçiler yerlerini bıraktı. Herkes soyundu, ellerine geçirdiği boş fıçılarla deriden tulumları hazırladı, birbirleriyle helalleşti. Ben de soyundum, dualar ettim, kurtulursak Mekke dilencilerine yüz florin adadım. 

Bu sırada demirlerin ikisi kırıldı, yeniden iki demir attık. Bunlar ötekilerden iyi tuttu. 

Kayalıklardan biraz kurtulduk. Kılavuzlar: 

–Burası çok korkulu bir yerdir. Gemi batarsa bir kişi bile kurtulmaz. Hemen yelken açıp uzaklaşmaya çalışın! dediler. 

Ben kamaramda denizin kabarma ve çekilme zamanını hesaplayıp haritada yerimizi bulmaya çalıştım. Kıyıya yakın olduğumuzu gördüm. Ambarlardaki su göğüs hizasına yükselmişti. Suyu kovalarla boşaltmaya çalıştık. Delikleri bulup tıkadık 

İkindiye doğru hava biraz açıldı. Hindistan‘da Kücerat kentinin Demen denilen limanının karşısında bulunduğumuzu, kıyıdan iki mil kadar uzakta olduğumuzu gördük. Öteki gemiler de oradaydı. Yalnız içlerinden birkaçı kıyıya yakın oldukları için kayalıklardan çok zarar görmüştü. Kürek, sandal ve fıçılarını denize atıp onların yardımıyla kıyıya çıkabilmişlerdi. 

Sözün kısası beş gün beş gece demirli olarak fırtınaya göğüs gerdik. Bu sırada Hindistan‘ın yağmur mevsimiydi. Elimizden bir şey gelmediği için beklemek zorundaydık. O günlerde ne gündüzün güneşten, ne de geceleyin yıldızlardan eser vardı. Gece gündüz pusulayla saatin başından ayrılmadık. Bizim gemilerden demirli olanların üç tanesi karaya vurdu. Tanrıya şükür içindekilerin hepsi kurtuldu. 

Biz de sağ salim yolumuza devam edebildik.