Günün Masalı: 14 Mayıs; Gümüş Balta

Herkes gider Mersin‘e, oğlum gider tersine. Tersten bakar dünyaya, gündüz dalar rüyaya. Tasarı der hülyaya. Vardım gittim hekime, dedim ki: “Bu dert niye?” Dedi hekim: “Bu dert değil, sevin hanım, sevin. Oğlun şair olacak. Her yer şiir dolacak…” Eve döndüm tasalı. Buldum evde masalı. Bir dinleyin bakalım, oğlum şair mi, değil mi anlayalım.

Bir zamanlar yoksul bir oduncunun bir tek oğlu varmış. Babası çocuğun kendisi gibi oduncu olmasını istiyor, ona sık sık, “Usta bir oduncunun baltası gümüş bir balta gibi para eder,” diyormuş. Çocuksa okumak ve hekim olmak istiyormuş. Oduncunun parası, onu şehre göndermeye yetmiyormuş.

Çocuk, babasıyla odun kesmeye gittiğinde her gördüğü otu inceliyor, yenir mi, yenmez mi, hastalıklar için kullanılır mı… bilenlere danışıyor, bir deftere yazıyormuş. Bu yüzden odun kesme işi aksıyormuş. Babası çocuğun bu uğraşına önce ses çıkarmamış. Sonra, “Okula gitme şansın yok, iyi bir oduncu olmak için uğraşacağına, tembellik ediyorsun,” diye kızıp, söylenmeye başlamış. “İyi bir oduncunun baltası gümüş gibi para eder.”

Yine bir gün çocuk, babasıyla ormana gitmiş. Babasının verdiği baltayla biraz odun kestikten sonra, oradaki otları toplamaya başlamış. Biraz sonra babasının yanından epey uzaklaşmış. Bu sırada yolunu kaybetmiş bir ihtiyarla karşılaşmış. İhtiyar, “Oğlum, bu ormanı iyi tanır mısın? Ben anayola nasıl çıkarım?” diye sormuş. Çocuk terbiyeli terbiyeli yanıtlamış onu. Sonra, “Yolu tarif etmek zor, isterseniz sizi anayola çıkarayım?” demiş. İhtiyar, “Bunu yaparsan üç gümüş para kazanırsın,” deyince, “Hayır, hakkım olmayan parayı alamam. Para için zorda kalana yardım etmek ayıptır,” diye itiraz etmiş. “Sizi anayola çıkarırım. Ama önce babama haber vermeliyim. Merak etmesin.” Yolda ihtiyar, çocuğun elindeki defterle ilgilenmiş. Çocuğun bitkilerle uğraştığını, okumak, hekim olmak istediğini ama babasının buna parasının yetmediğini öğrenince, “Bu dileğin gerçekleşirse, ne yapardın?” diye sormuş. Çocuk, “Ah,” diye içini çekmiş. “Bu düşümü gerçekleştirecek olana yedi yıl ücretsiz hizmet ederdim.” İhtiyar gülümsemiş.

Oduncunun yanına geldiklerinde, ihtiyar, “Bu çocuğu benim yanıma çırak olarak verir misin?” diye sormuş. Oduncu, “Verirdim vermesine ama bu çocuğun aklı bir karış havada,” diye yanıt vermiş. “Hem sizin işinize yaramaz, hem benim işlerim yarım kalır.” İhtiyar, “Benim işime yarayacağına eminim. Size de onun baltasına karşı bir gümüş balta veririm,” deyince oduncu susup kalmış. Sonra, “Bakın beyim,” demiş, “yoksulum ama açgözlü değilim. Para için oğlumun kötü işlere girmesini de istemem. Bu kadar değerli bir şeyi, sümüklü bir oğlana neden vereceksiniz? Siz kimsiniz, ne yaparsınız?”

İhtiyar bu sorulara, “Siz baba oğul tok gözlü, dürüst ve düşünceli insanlarsınız,” diye yanıt vermiş. “Ben kralın hekimiyim. Oğlunu okutmayı istiyorum çünkü hekimliğe yeteneği ve isteği var. Onu okutacak olana da yedi yıl bedava çıraklık edecek. Şimdi, onun yerine size bir yardımcı tutacak parayı ödemeliyim, size isterseniz para vereyim, isterseniz gümüş bir balta alayım.”

Oduncu, parayı da gümüş baltayı da istememiş. Oğlunun güvenli ellerde okuması ona yeterliymiş. Böylece çocuk büyük şehre gitmiş.

Bu masalın sonu mutlu. Çocuk çalışkan ve başarılı bir öğrenci olmuş. Hekimlik okulunu bitirince yedi yıl çalışmış kralın hekiminin yanında, usta bir hekim olunca da kralın hekiminin yardımcılığına atanmış.

Babasını da unutmamış yanına almış ve gümüş bir balta armağan etmiş ona.