Bir zamanlar, ülkelerin birinde Edi ile Büdü adında akılsız bir karıkoca yaşıyordu. Edi, kendisini akılca üstün görür: –Dediğim dedik, çaldığım düdük, derdi. Büdü de onun bu böbürlenişine kızar, –A düdük,..
Bir zamanlar, ülkelerin birinde Edi ile Büdü adında akılsız bir karıkoca yaşıyordu.
Edi, kendisini akılca üstün görür:
–Dediğim dedik, çaldığım düdük, derdi.
Büdü de onun bu böbürlenişine kızar,
–A düdük, senin adın hödük, diye karşılık verirdi.
Düdüktü, hödüktü derken kavgaya tutuşurlar, herkesin alay konusu olurlardı.
Günlerden bir gün, bir gece yarısı, Büdü‘yü uyku tutmadığı için bahçeye hava almaya çıktı. Ay ışığı bahçedeki ekmek pişirdikleri fırının içini aydınlattığı için Büdü, fırın yanmıyor sandı. Hemen içeri koştu:
–Edi, Edi, kalk, diye bağırdı. Fırın kendiliğinden yanmış. Hemen ekmekçi anayı çağırıp ekmeklerimizi pişirelim.
Ekmekçi ana eve gelip bahçedeki fırının içini aydınlatan ay ışığını görünce her şeyi anladı.
–Çocuklar, etmeyin, eylemeyin, bu gördüğünüz ayın ışığıdır. Onunla ekmek pişmez, dediyse de dinletemedi.
Akılsızın dediği dedik, çaldığı düdük olunca ekmekçi ana ne yapsın? Söylenerek de olsa işe koyuldu. Pişmesi için getirilen hamurları fırına sürüyor bir süre sonra pişmiş gibi fırından çıkarıyordu.
Hazırlanan hamurların pişmesi bitince Edi ile Büdü onları ekmek diye kucak kucak içeri taşıdı. Ekmekçi ana da akılsızların elinden kurtulduğuna sevinerek evine döndü. Edi ile Büdü, ekmekleri beleşten pişirttikleri için sevinçten havaya uçuyordu. O gece sabahı zor ettiler. Sabah olunca, uzakta oturan kızları Fadik‘e ekmekleri armağan olarak götürmeye karar verdiler. Hamurları bir bohçaya sarıp bir sepetin içine yerleştirerek aklı başında bir kız olan Fadik‘in evinin yolunu tuttular.
Yolda giderlerken karşılarına yoksul bir adam çıktı. Adam yanlarından geçerken bunlar:
–Anahtar kara taşın altında. Ocakta et pişiyor. Evimize girmeyesin, etimizi yemeyesin… dediler.
Adam, bunu duyunca durur mu? Koşarak gitti bunların evine. Anahtarı kara taşın altından alıp girdi içeri. Mis gibi kuzu eti kokmuyor mu ortalık? Bir oh çekerek tencereyi aldı önüne, başladı yemeğe. Yedi ha yedi. Yedikçe iştahı açıldı. Bir de baktı ki tencere boş. Bari kemikleri o akılsızlara kalsın diyerek tencereyi ocağa oturttu, anahtarı taşın altına bırakıp çekti gitti.
Edi ile Büdü, bir süre daha yürüdükten sonra karşılarında rüzgârda sallanan bir kara servi gördüler. Üşüdüğünü sanarak üstlerindekini başlarındakini çıkarıp ağaca sardılar. Kendileri de çırılçıplak kaldı. Tam bu sırada onların çıplaklığından ürken bir köpek havlamaya başlamaz mı? Onun da ayaklarının çıplak olduğunu görünce, ayağına taş batmasın diye, ayakkabılarını çıkarıp zorla hayvanın ayağına bağladılar.
Böylece anadan doğma kalarak, kızları Fadik‘in evinin kapısına dayandılar. Fadik, bunları böyle görünce kaynanasıyla görümcesine sezdirmeden evin samanlığına soktu. Samanlık aynı zamanda ahırdı. Keçiler, koyunlar, öküzlerle inekler samanlığın bir köşesine bağlı duruyorlardı. Tavuklarla horozlar ise samanlığın içinde orada burada dolaşıyordu. ‘Git git‘ diye sesler çıkarıyorlardı. Edi bir köşede ateş yakıp Büdü‘ye seslendi:
–Şunları tutup birer birer getir bana. Bak ne güzel ateş yaktım. Zavallılar belki üşümüştür. Onun için gıtlıyorlar. Getir de ateşte ısıtalım onları.
Büdü, Edi‘yi dinleyerek bütün tavuklarla horozları yakalayıp teker teker Edi‘ye götürdü. İkisi birlikte ısınsınlar diye hayvancıkları ateşte yaktılar.
Ertesi gün samanlığa gelen Fadik, bir yığın tüyle karşılaştı. Bütün tavuklarla horozlar yanıp kül olmuştu. Öfkeden ne yapacağını bilemedi. Akılsız annesiyle babasını:
–Aman kocam sizi görmesin, kalkarsa bu ateşte sizi diri diri yakar, diye korkuttu. Onlar da hemen ordan ayrılıp evlerine gittiler.
