Günün Masalı: 27 Kasım; Kavuşamayan Yıldızlar

Bir kalbur boncuğu var, akşam atarım, sabah toplarım. Nedir bu? Tekerleme değil, döşeme değil, bilmece. Peki yanıt ne? Yıldız Ne çok yıldız masalı var duymadığınız.

İşte bir tane masal size, ta Japonya‘dan. Hem masal da değil söylence.

Bir köyde Mikeran adında bir çiftçi varmış. Her akşam tarlasından dönerken, yolunun üstündeki göle girer yıkanırmış. Bir akşam gölün sazlıklarında olağanüstü güzellikte bir elbisenin asılı olduğunu görmüş. Şaşıp kalmış. Elbiseyi evirip çevirirken, “Lütfen giysimi bırakın, o olmazsa gökyüzüne dönemem,” diye bir ses duymuş. Mikeran bunu söyleyenin olağanüstü güzel bir kadın olduğunu görünce kadına âşık olmuş. “Ne olur gökyüzüne dönme, benimle evlen,” diye yalvarmış ona. Kadın gökyüzüne dönmesin diye de vermemiş giysisini. Evlenmişler, yedi yıl geçmiş üç çocukları olmuş. Mikeran elbiseyi hep saklıyormuş. Kadın kocasını ve çocuklarını seviyormuş ama hep gökyüzünü özlüyormuş. Bir gün Mikeran balık tutmaya gitmiş. Kadın da eve su taşıyormuş. Büyük çocuğunun en küçüğe söylediği ninniyi duymuş “Ağlama canımın çiçeği, şimdi baban gelir, verir sana çavdar çuvallarının altındaki uçan elbiseyi.” Hemen ambara koşmuş, çavdar çuvallarını kaldırıp gökyüzü elbisesini bulmuş Hemen giymiş elbisesini. Sonra da büyük çocuğunu sırtına almış, ortancayı sol koluyla küçüğü sağ koluyla sıkı sıkı kavrayıp havalanmayı denemiş. İlk havalanmada çocuklarını ağırlığıyla da çok uzaklaşamamış yeryüzünden. Ama ikinci deneyişinde gözden kayboluvermiş. Mikeran eve döner dönmez bulmuş karısının mektubunu: “Beyim” deniyormuş mektupta “ben gökyüzüne dönüyorum çocuklarımla. Bize kavuşmak istersen bin tane ayakkabı biriktir, bazıları terlik olabilir. Bunlar yere gömüp üstüne bir bambu dik ki üç yılda bambu göğe değer, sen de tırmanır yanımıza gelirsin“ Mikeran dokuz yüz doksan dokuz terlik ve ayakkabı bulabilmiş. Bir türlü bunlar bine tamamlayamamış. Sonunda çaresiz dokuz yüz doksan dokuz pabuç ve ayakkabı görüp, üstüne bir bambu dikmiş. İki üç yılda bambu göğe değecek kadar büyümüş. Mikeran bambuya trmanmaya başlamış. Bir merdiven çıkar gibi kolay tırmanıyor, içinden de sayıyormuş, ‘Bir, iki, üç,’ Tam dokuz yüz doksan dokuza geldiği sıra kalakalmış, bir adım bile yukarı çıkamıyormuş. Oysa karısı bir adım ötesinde, bulutların kenarındaymış, bağırmış “Karıcığım, beni yukarı çek.” Kadın hermen çekmiş kocasını yukarı. Ne var ki karısının ana babası, bu yeryüzünden gelen damadı kolay kabul etmemişler yanlarına. Bir sürü sınav yapmışlar. Mikeran bu sınavları karısının yardımıyla atlatmış. Sonunda Mikeran’ın kaynanasıyla kaynatası, “Sınavları karının yardımıyla da olsa geçtin, bu akşam şenlik yapacağız. Seni gök adamı sayacağız,” demişler. Mikeran ile karısı çok sevinmiş. Şenlikte Mikeran‘ın önüne bir sürü olgun kavun konmuş. Kaynatası, “Bu kavunları boyuna kes enine değil, boyuna ve boydan boya,” demiş. Mikeran sevinçle eline almış bıçağı, karısının, “Sakın ha,” diye bağırdığını duymamış bile. Ve ilk kavun kesilir kesilmez bütün kavunlar boydan boya bölünüvermiş. Kavunlardan fışkıran sular bir ırmak olup Mikeran‘ı sürüklemiş.

Şimdi göğe bakın, bu kavun suyundan nehir, Samanyolu‘dur. Mikeran Samanyolu‘nun bir ucundaki Altair yıldızı olmuştur. Samanyolu‘nun öte yanındaki Vega Yıldızı da karısıdır. Her iki yıldız da en parlak yıldızlardandır. Çocuklarıysa Samanyolu‘nun çevresinde ışıldayan yıldızlara dönüşmüştür… Altair ile Vega gökyüzünde birbirlerini çok özlerler. Bu yüzden yavaşça dönerler, dönerek ilerlerler. Ve yılda bir kez 7 Temmuz‘da birbirlerine iyice yaklaşırlar ama bir türlü kucaklaşamazlar.