İlk Şiirler

1
Ben onları düşünüyorum ki,
Sofralarında bizim için yer ayırmışlardır,
Beyaz fesleğenli avlularında benim için mumlar yanar.
2.
Ve anneleri benim çocukluk arkadaşımdır.
Nerde o insanlar ki, duvarlarında benim resimlerim,
Raflarında benim kitaplarım,
Mahallelerinde benim şarkılarım söylenir.
Dolaplarında bana iri ayvalar saklayan Emti Teyzem
Boynunda sarı altınlar sarkan Fahriye Ablam.
(Belki şimdi benim kadar çocuğu olmuştur,
Sofalarında kurşun askerleri kovalayan kedileri,
Ve koynunda ihtiyar adam resimleri…)
3.
O insanlar sofalarında bizim için ekmekler dilmişlerdir.
Yataklarında hep beraber yatılır.
Avlularında erikler, portakallar sarkar.
Sandıklarında kat kat çeyizlik elbiseler.
Hanaylarında narlar ayvalar kururtulur,
O insanlar,
Ekmekleri bölüşülür, su sızmaz aralarından.
4.
Ben onları düşünüyorum ki, belki daha doğmadılar,
Belki onlarla oturuyorum şimdi bir evde diz dize,
O insanlar ki, ne adlarını ne dillerini biliyorum.
(Kol kola gezecek kadar belki dosttur Allah’la)
Belki ilahlarla bir yatakta yatarlar.
Bilinmez, belki kapı komşumuzdur onlar
Bakır cezvelerinde acı kahvelerini içmişizdir,
Yahut çok uzaklarda bizi düşünmektedirler.
5.
Bilinmez, kim bilir, belki de ben böyle insanlar düşündüm!
İlk Şiirler,1939
İlhan Berk