Nedamet

Kapılmışsın sonunda
Pişmanlığın rüzgârına!
Dermişsin gibi adeta
Buruk buruktur
Üzgündür yüreğim,
Darlaşır bunalır içim
Soğuk terler dökerim,
Takılarak bir boşluğa
Buğulanır gözlerim,
Kanmışım ne çare
Bilemem ne ederim
Bu buhranımdan
Nasıl çıkabilirim?
Keşke kanmaz olaydım
Bu dram benim eserim,
İçine düştüğüm gaflette
Yanıldı hislerim,
Anladım, anladım
Yanlışı doğruya ama
Artık ne eylerim?
Bir de ana-baba örfü var
Oda ayrı bir engelim!
Girmiş kalbine nihayet
Umduğum bir nedamet!
Bir dileğimdi bu benim
Hem de en içten,
İsterdim, hep isterdim;
Senin nedametini göreyim,
Bil ki senin bu nedametin
Sevdasında direnmesindendir
Benim senden yaralı yüreğimin!
     İzzettin ÖZGİBAR       
Şubat 1980 Adana