Utanmıyorlar

Gördükçe, izledikçe;
Köylüsüyle, kentlisiyle
Adana halkını, Çukurovalıyı
Ve buraya çalışmaya gelen
Gurbetçi insanları
Artıyor yüreğimin buruklukları;
Ne de çok varmış ülkemin
Fakiri, fukarası ve yoksulları.
Görüyorum, izliyorum;
Köylerde, tarlalarda
Bağlarda, bahçelerde
Haftanın yedi gününde
Sabah şafağının sökmesinden
Akşamın karanlığı çökene dek
Sıcak, soğuk, çiğ, yağmur, çamur
Demeden çalışanları, ırgatları
Hem de çoluk çocuklu, kadınlı!
Öğünlerde yedikleri bulgur pilavı
Yanında olur belki çoban salatası
Bir tas da ayran verilir bazı bazı,
Testi ya da cerrede bulunur suları
Başlarına dikerler, kana kana içerler
İyicene doysun diye karınları!
*
Girerler ancak gece olunca
Kurdukları derme çatma
Naylon çadırlarına,
Yatmadan önce de mutlaka;
Koca bir çaydanlıkta
Çalı çırpı ateşinde pişirdikleri
Çaylarını içerler naylon bardaklarla
Çatlamış dudaklarıyla
Yudumlaya yudumlaya.
Ağaları, beyleri, patronları;
Pamuk, buğday, darı
Küncü, bamya ya da
Ne ektirmişse topraklarına;
Konuşur bütün çalışanlar
Kendi aralarında
Ne kadar mahsul topladıklarını
Ve beklerler gece olmasını
Çocuklarının uyumalarını
Ki anca başlar karılarına sarılmaları
Tabii kalmışsa gündüzden dermanları.
Devam eder yine;
Sabahın şafağından koşturmaları
Alınlarından donlarına kadar
Cımcılık terleye terleye;
Birkaç kuruş kazanmak
Nafakalarını çıkarmak
Ve geçinebilmek derdiyle!
Ama aslında koşuşturmaları;
Bütün o yoğun emek çabaları;
Ağaları, beyleri, patronları
Daha çok zenginleştiriyor devamlı.
*
Sanki suçluymuşum gibi;
Utanırım, üzülürüm ben
Her gördüğümde onları
Ve onlara yapılanları
Ama utanmıyor, üzülmüyor
Ki unutanlar insanlığı;
Ülkemin beyleri, ağaları
İşyeri ve fabrika patronları
Hükümet ve para babaları
Ve bu düzenin savunucuları,
Nasılsa arkalarındadır
Darbeci paşaları
Ve emperyalist Amerika canavarı!
İzzettin Özgibar
Nisan 1974 Adana