Şimdi yükleniyor

Tortu

Tortu

Tortu

Bunca bomba, kan, ölüm, çığlık, feryat arasında düşünebilir mi insan;  ya da ne düşünebilir., bilmiyorum.

Aslında düşünmek istemiyorum, Hatta aklımı yitirmek istiyorum.

Bazen kaçmak istersin içinde bulunduğun andan, zamandan, nereye nasıl bilemeden…

Sanatın dünyayı şekillendirmede etkisi çoktur diye bilirdik. Sanatçılar etkin insanlardır eserleriyle diye bilirdik, evet öyledir de… Ama dünyada güzellikten çok kötülük hüküm sürüyor. Hiç öldüren sanatçı gördünüz mü…Bırakın sanatçıyı, normal bir insan dahi bunu yapamaz….

Bunlar engerekler onlar çıyanlar, onlar ülkemize göz koyanlardır tanı bunları tanı da büyü adiloş bebe…Sanat böyle bir şey işte… Bu dizeler Ahmet Arif’in…(Kim kime ne dedi?)

Bazen durup bakarsın geçmişe..Hani an’ı yaşamak deriz ya hep… geçmiş elimizden çıktı, gelecek belli değil ”AN” bu andır.An’ı yaşamaktır asl’ olan…. an bu andır. Bu an’ı, anları istemeyeceğimi, geçmişe döneceğimi hiç sanmazdım.

Yaşananlar, yaşanamayanlar, yaşanıp pişman olunanlar, keşkeler, çok sevmeler, karşılıksız sevdalar, hepsi birer birer, anlamsızlaşmıştır, yıpranmıştır tüm duygular, bir iz bile yoktur hayatlardan , analardan, babalardan, çocuklardan, aşklardan, sevdalardan….

Babasız kalan çocuklara mı, eşsiz kalan eşlere mi yansak bilemiyoruz.O kadar acı var ki….

Acı, geçer mi, zaman her şeyin ilacı, zamanla geçer unutursun deriz.Zaman sadece bize teselli sunar belki ama acı geçmez, geçti sanırız çünkü o artık, derinlerde diplerde bir yerlerde, katran karası gibi çöreklenmiş, yuvalanmış, tortu olmuştur, zifiri…

İşte onun için acılara tutunarak yaşarız zaman zaman, farkında olmadan unuttuk dediğimiz şeyleri unuttuğumuzu unutup adeta acılara tutunuruz,neye tutunduğumuzu bilmeden belki; yaşayabilmek için, ayakta durabilmek için…Hayat şimdi bir tortudan ibaret….

Acılar taşır şimdi yüreğimi

 Sen bari sağlam dur

Ey kutsal acım

 Ben sana tutunacağım

Katran karası

Bir tortudan ibaret şimdi                   

Yaşamak dediğin

Mustafa Uysal

 

Share this content: