Günün Masalı: 9 Haziran; Hansel İle Gretel

Bir zamanlar yoksul bir oduncu vardı. Oduncu, karısı, oğlu Hansel ve kızı Gretel yoksul bir yaşam sürüyorlardı. O kadar yoksullardı ki yiyecek bir şey bulamıyorlar, çoğunlukla aç yatıp aç kalkıyorlardı. ..

Günün Masalı: 9 Haziran; Hansel İle Gretel
Yayınlanma: Güncelleme: 32 okuma

Bir zamanlar yoksul bir oduncu vardı. Oduncu, karısı, oğlu Hansel ve kızıGretel yoksul bir yaşam sürüyorlardı. O kadar yoksullardı ki yiyecek bir şey bulamıyorlar, çoğunlukla aç yatıp aç kalkıyorlardı.

Bir gün karısı, oduncuya çocukları hiç değilse onların bu yoksulluktan kurtulmaları için ormana bırakmayı önerdi. Çocuklar açlıktan uyumadıkları için anneleriyle babalarının konuşmalarını duydu.Hansel sessizce dışarı çıkıp cebine küçük çakıl taşları doldurdu.

Ertesi gün anneleriyle babaları onları ormana götürdü. Neşeli görünmek için annesiyle babası pikniğe çıkmışlar gibi şarkı söylüyordu. Hansel ise yol boyunca sezdirmeden cebindeki taşlardan birini yere atıyordu. Böylece ay ışığında parlayan çakıl taşlarına bakarak evlerine dönmeyi düşünüyorlardı.

Ormanda dinlenmek için durduklarında,Hanselile Gretel yorgunluktan hemen uyudu. Anneleriyle babaları da bunu fırsat bilip oradan uzaklaştı.

Uyandıklarında yalnız başlarınaydılar. Önce ağlamaya başladılar. Sonra çakıl taşlarını izleyip evlerine döndüler.

Aradan uzun bir süre geçti. Bir gün anne ve babalarıyla yine ormana doğru yola çık- tılar. Hansel, bu kez cebine ekmek koymuştu. Yol boyunca ekmek parçalarını yola bi- raktı. Ormana geldiklerinde annesiyle babası onları orda bıraktı:

Biz çalışmaya gidiyoruz, siz bizi burda bekleyin, akşama gelir sizi alırız, dediler. Akşam oldu. Ama ne gelen ne giden vardı. Çocuklar, gene bırakıldıklarını anlayınca ekmek parçalarını izleyerek yolu buluruz sandılar. Ekmek parçalarının birini bile bula- madılar. Çünkü hepsini kuşlar yemişti.

Hangi yolun evlerine çıktığını aradılarsa da bulamadılar. Ormanın içinde yürümeye başladılar. Birden karşılarına duvarları kekle pastadan yapılmış bir ev çıktı. Artık karınlarını tıka basa doyurabileceklerdi. Buna çok sevindiler.

Aslında bu ev kötü kalpli bir cadının yaşadığı bir yerdi. Pastadan ev de çocukları oraya çekmek için hazırlanmış bir tuzaktı. Çünkü cadının amacı çocukları yemekti.

Cadı, pasta evin kapısında onları gülerek karşıladı. Yedirip içirdi, sonra da yumuşacık yataklara yatırdı. Sabah olunca iş değişti. Cadı, Hansel‘i küçük bir kafesin içine kapattı.Gretel’e ise evin bütün işlerini yaptırıyordu.Cadı her sabah kafesin önüne geliyor,Hansel‘in kafesin içinden uzattığı parmağına bakarak şişmanlayıp şişmanlamadığını anlamaya çalışıyordu.Hansel‘se parmağı yerine her sefer, bulduğu ince bir kemik parçasını, gözleri iyi görmeyen cadıya uzatıyordu. Cadı, kemiği tutunca:

Bu hiç şişmanlamayacak, diye söyleniyordu.

Cadı bir sabah Gretel‘e dedi ki:

Fırın yeteri kadar kızdı. Bugün ekmek pişirmeyeceğiz, dedi.

Cadıpis pis gülerek fırına doğru yürüyünce Gretel, cadının onları teker teker kızartıp yemeye karar verdiğini anladı.Gretel, cadıya:

Ben fırını nasıl kullanacağımı bilmiyorum, deyince cadı öfkelenerek başını fırından içeri soktu.Gretel‘e ne yapacağını göstermek istedi. Gretelbunu fırsat bilip cadıyı fırının içine itti. Arkasından fırının kapağını kapattı. Cadı da içinde cayır cayır yandı.

Gretel hemen koşup Hansel‘i kafesinden çıkardı.

İki kardeş, cadının öldüğüne çok sevindiler.Hanselceplerini cadının evindeki inci ve elmaslarlaGretelde eteğini kurabiyelerle doldurdu. Birlikte yola koyuldular.

Uzun bir süre yol aldıktan sonra önlerine büyük bir ırmak çıktı. Hansel:

Biz şimdi bu suyu nasıl geçeriz, ne köprü var ne de sandal? diye kara kara düşünmeye başladı.

O sıradaGretel, ırmakta yüzen bir ördek gördü.

Bizi karşı kıyıya geçirebilir misin ördek kardeş? diye sordu.

Masal bu ya, ördek ikisini de teker teker sırtına alıp karşıya geçirdi. Onlar da ırmağı izleyerek yürümeye başladılar.

Uzun bir süre yürüdükten sonra uzaktan evlerini gördüler. Kapının eşiğinde onları bekliyormuş gibi oturan babalarının kucağına atıldılar. Oduncu onları görünce, yeniden çocuklarına kavuşmanın sevinciyle çok mutlu oldu. Çocuklar annelerini sordular. Ama o, çocuklarının yokluğuna dayanamayıp çoktan ölmüştü. Hansel deGretel de buna çok üzüldüler. Ama elden ne gelir?..

Çocuklar, oduncuya yanlarında getirdikleri kıymetli mücevherleri verdiler. Üçü için artık kötü günlerle yoksulluk sona ermişti. Oduncuyla çocukları o günden sonra yaşamlarını mutluluk içinde sürdürdüler.

İLK YORUMU SİZ YAZIN

Hoş Geldiniz

Üye değilmisiniz? Kayıt Ol!

Hemen Hesabını Oluştur

Zaten bir hesabın mı var? Giriş Yap!

Şifrenizi mi Unuttunuz

Kullanıcı adınızı yada e-posta adresinizi aşağıya girdikten sonra mail adresinize yeni şifreniz gönderilecektir.

Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.