Günün Masalı: 21 Ağustos; Peynir Tulumu

Bir varmış, bir yokmuş,pireler berberken, develer tellalken. Develerin sesi çok, pirelerin fesi yok. Her şey birbirine karışmış, âlem buna alışmış. Bir ülkenin birinde bundan bin yıl önce bir ihtiyarcık yaşarmış, bir başına. 

Bir gün bakın ne gelmiş başına. Kapısı çalınmış. Kadıncağız kapıyı açmış ne görsün, bir peynir tulumu. Adam gibi de konuşuyor: “Aman teyzem, canım teyzem, al şu gümüş liraları harçlık et, gümüşlü pabuçlarını giy, git bana padişahın büyük kızını iste.” İhtiyarcık hemen pabucunu giyip saraya gitmiş, padişahın kızını peynir tulumuna istemiş. Padişah kızını isteyenin peynir tulumu olmasını hiç önemsememiş, “Peynir tulumu bana on küp gümüş getirirse kızımı veririm,” demiş.

Peynir tulumu gülmüş, “Benim adım gümüş delikanlı, yirmi küp getiririm,” deyip ertesi gün getirmiş yirmi küp gümüşü. Padişah kızıyla söz kesilmiş. Düğünde padişah kızı, peynir tulumuyla baş başa kalınca bir tekme vurup yuvarlamış tulumu, sonra çekip gitmiş. Tulum da ağlaya ağlaya ihtiyarcığın evine dönmüş. Peynir tulumu ertesi gün ihtiyarcığa, “Ah teyzem, vah teyzem al şu bir avuç inciyi harçlık et, incili pabuçlarını giy, bana padişahın ortanca kızını iste,” demiş.

Padişah bu kızı için de yirmi küp inci istemiş. Peynir tulumu, “Benim adım inci delikanlı,” deyip kırk küp inci getirmiş. Düğün dernek evlenmiş. Ama düğün gecesi padişahın ortanca kızı da bir tekmede yuvarlayıp tulumu gitmiş. Tulum ihtiyarcığın evine yine ağlaya ağlaya gelmiş. Bu kez bir avuç altın verip kadına, “Al bunları harçlık et teyzem, altınlı pabucunu giyip, padişahın küçük kızını iste bana,” demiş. Padişah bu kez de, “Kızıma kırk küp altın isterim,” demiş. Peynir tulumuna bu haberi veren ihtiyarcık, “Oğlum parana yazık değil mi?” diye uyarmış onu. Peynir tulumu seksen küp altınla gelmiş. Düğün kurulmuş.

Ama padişahın küçük kızı, ablaları gibi kaba değilmiş. Tulumla konuşmayı denemiş. Tulum da ona iltifatlar etmiş. Tuluma, “Ne hoş konuşuyorsunuz, ne kadar naziksiniz,” demiş. O zaman peynir tulumu, “Siz zengin bir peynir tulumuyla değil gerçek bir insanla evlenmelisiniz,” deyip tulumdan çıkıvermiş. Meğer peynir tulumu yakışıklı bir delikanlıymış. Padişah kızına, “Bugün sokaktan geçeceğim, kimliğimi sakın söyleme ablalarına,” diye tembih etmiş. Ama ablalarıyla otururken kocasının sokaktan geçtiğini gören küçük sultan ablalarının alaylarından öyle bunalmış, kocasını görmekten öyle heyecanlanmış ki dilini tutamayıp gerçeği söylemiş.

Sonra da koşmuş kocasının peşinden ama yetişememiş… O zaman babasına gidip bir demir çarık bir de demir baston istemiş. İhtiyarcıkla da konuşup yollara düşmüş. Döne dolaşa çarıklarının altı delinmiş, bastonu eğilmiş. Bir gümüş dağa rastlayınca peynir tulumunun sözünü hatırlayıp, “Gümüş delikanlıyı gördünüz mü?” diye sormuş, bilen çıkmamış. Yine yollara düşmüş, çarıkları yarı yarıya erimiş. Bir inci dağ görüp, inci delikanlıyı aramış, bulamamış. Yürürken yürürken bastonu kırılmış, çarıksız kalmış. Ayakları kan içinde bir köye varmış.

Bakmış ki karşısında bir altın dağ. Köydeki çocuklara ‘altın delikanlıyı‘ sormuş. Çocuklar, “Burada, şu evde yaşıyor bizim öğretmenimizdir,” demişler. “Bana çağırın,” deyince de, “Annesi devdir, bizi yer, korkarız,” yanıtını vermişler. Genç kız, “Ne olursa olsun,” deyip gösterdikleri eve zorlukla ulaşmış. Kapıyı çalıp, “Sevdiklerinizin başı için kapıyı açın,” diye yalvarmış. Kapıyı nur yüzlü bir kadın açmış, kızcağızın perişan halini görüp içeri almış… Sonra da tanışıp konuşmuşlar. 

Akşam kapıyı çalan delikanlıya annesi, “Evde kim var biliyor musun?” demiş, “Gelinim. Neden üzdün gelinimi?” Delikanlı, “Onun tek eksiği dilini tutmayı bilmemesiydi,” yanıtını vermiş, “acı çekti ama onu da öğrendi.” 

Sonrası mı? Yeniden düğün dernek… Davul zurna… Pilav, zerde, ballı börek. Herkes mutlu olsun bize o gerek.